در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : 1 - با اينكه آسمان بالاى سر و زمين زير پاست در آيه فوق تعبير به * ( ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ ) * ( پيش روى آنها ) * ( وَما خَلْفَهُمْ ) * ( پشت سر آنها ) شده است ، و تنها موردى در قرآن است كه اين تعبير در آن ديده مىشود ، اين تعبير ممكن است اشاره به اين معنى باشد كه منظره آسمان به هنگام طلوع و غروب خورشيد و ماه و ستارگان اهميت بيشترى دارد و قدرت و عظمت حق در آن لحظه آشكارتر است ، و مىدانيم هنگامى كه انسان رو به افق مىايستد اين منظره پيش روى اوست ، و زمين كه در درجه بعد از اهميت قرار دارد به عنوان پشت سر او معرفى شده است . بعلاوه اگر اين مغروران غافل حتى اينقدر به خود اجازه نمىدهند كه بالاى سر خود را بنگرند چرا لا اقل آنچه را پيش روى آنها قرار دارد و در كنار افق ديده مىشود ، نمىنگرند ؟ ! 2 - مىدانيم درون كره زمين مذاب و سوزان و در حال فوران است ، و در حقيقت زندگى همه انسانها بر روى مجموعه اى از آتشفشانهاى بالقوه قرار دارد ، يك فرمان كوچك الهى كافى است كه يكى از اين آتشفشانها سر بر آورد و منطقه عظيمى را بلرزاند و سنگ و مواد مذاب و سوزان را بر آنجا فرو ريزد . و نيز مىدانيم هر شبانه روز صدها هزار سنگهاى سرگردان كوچك و بزرگ در حوزه جاذبه زمين قرار گرفته و به سوى آن جذب مىشوند ، اگر برخورد آنها با قشر هواى محيط زمين كه سبب داغ شدن و سوختن آنها مىشود نبود ، ساكنان زمين به طور مرتب از ناحيه آسمان سنگ باران مىشدند ، هم اكنون نيز قدرت و شدت آنها به قدرى است كه گاهى اين مانع را پشت سر گذارده و بر زمين فرو مىريزند و اين يك اخطار الهى است . بنا بر اين اگر ما انسانها در ميان اين دو منبع خطر به فرمان خدا در نهايت آرامش زندگى مىكنيم همين كافى نيست كه به قدرت عظيم او پى ببريم و سر